My Żydzi do Was antysemitów

Nie dla Żydów

Zabroniono nam posiadania ziemi, więc nauczyliśmy się żyć z rozsądku. Wykluczono nas z cechów i wielu zawodów, więc musieliśmy wykonywać tylko te zawody które nam można było wykonywać: kupców, uczonych, lekarzy, prawników, złotników, bankierów, buchalterów, szlifierzy diamentów.

Nasze przywiązanie do edukacji nie wynikało z przywilejów, ale z konieczności. Z wykluczenia. Z przetrwania. Kiedy zakazano nam wstępu na uniwersytety, zbudowaliśmy własne jesziwy. Tora stała się naszym moralnym kompasem. Talmud naszym intelektualnym poligonem doświadczalnym. Kiedy wyśmiewano nas jako „mole książkowe”, uczyniliśmy z wiedzy naszą tarczę. Obelgi stały się naszą zbroją.

Żydzi — Edukacja byłą zawsze żydowską siłą.

W średniowiecznej Europie Kościół zabraniał chrześcijanom pożyczania pieniędzy na procent. Królowie jednak potrzebowali pożyczek. Zwrócili się więc do Żydów – tych wykluczonych, już zniesławionych. Staliśmy się pożyczkodawcami nie z ambicji, lecz z przymusu. A potem nas za to znienawidzili. Jak chcesz stracić przyjaciela, to pożycz mu pieniądze.

W Ameryce odmówiono nam dostępu do „szanowanych” zawodów. Pojechaliśmy więc na Zachód i pomogliśmy stworzyć Hollywood – nie po to, by prać umysły, lecz by móc marzyć. By opowiadać historie. By tworzyć magię.

Kiedy czołowe amerykańskie uniwersytety (Ivy League) ograniczyły liczbę żydowskich studentów, założyliśmy Uniwersytet Brandeisa. Kiedy szpitale odmówiły zatrudniania żydowskich lekarzy, zbudowaliśmy własny szpital akademicki Cedars-Sinai. Kiedy kancelarie prawne nas wykluczyły, otworzyliśmy własne kancelarie jak Skadden i Wachtell. Nie próbowaliśmy dominować – po prostu próbowaliśmy żyć.

słynni Żydzi — Słynni Żydzi: Baruch Spinoza, Sigmund Freud, Szolem Alejchem, Albert Einstein, Emmy Noether, Dawid Ben Gurion, Marc Chagall, Natalie Portman.

Odrzuceni

Zostaliśmy wypędzeni z Hiszpanii. Zmasakrowani w Polsce. Powieszeni w Iranie. Zlinczowani w Gruzji. Wymordowani w Niemczech. A jednak przetrwaliśmy. Wyciągnęliśmy wnioski. Pamiętaliśmy.

W 1948 roku świat patrzył, jak prawie milion Żydów zostało wypędzonych lub uciekło z krajów arabskich. Ich domy, sklepy i synagogi zostały skonfiskowane lub spalone. Nie było obozów dla uchodźców, agencji ONZ, globalnego apelu o sprawiedliwość. Nie było „prawa powrotu” dla Żydów z Bagdadu, Aleppo czy Trypolisu.

Mówicie, że jesteśmy plemienni. Ale próbowaliśmy się dostosować. Zmieniliśmy imiona. Wyprostowaliśmy loki. Porzuciliśmy wiarę. Ale za każdym razem, gdy próbowaliśmy zniknąć, przypominaliście nam, kim jesteśmy. Więc zwróciliśmy się do siebie. Wspieraliśmy się nawzajem. Budowaliśmy synagogi, gdy wasze domy modlitwy nas wykluczyły. Budowaliśmy szpitale, gdy nie byliśmy mile widziani w waszych. Tworzyliśmy organizacje, by się bronić, gdy nikt inny nie chciał.

A gdy żaden kraj nas nie chciał – zbudowaliśmy własny kraj.

***

Następnie nadszedł 7 października 2023 roku.

Mówisz, że nienawidzisz Izraela z powodu jego polityki. Z powodu ziemi. Z powodu jego granic. Ale 7 października 2023 roku Hamas nie zaatakował żołnierzy. Nie zaatakował punktów kontrolnych ani baz wojskowych. Gwałcił kobiety. Obcinał głowy niemowlętom. Palił rodziny żywcem. Mordował cywilów w ich domach, bombardował schrony, mordował młodych ludzi na festiwalu muzycznym. To była najgorsza masakra Żydów od czasów Holocaustu. I choć nasi zmarli nie zostali nawet pochowani, świat nie płakał razem z nami – zwrócił się przeciwko nam.

Studenci machali transparentami z napisem „Cześć Męczennikom”. Protestujący w Sydney wymachiwali swastykami. W Berlinie napisano „Zagazować Żydów”. Żydowskich studentów zamknięto w bibliotekach Nowego Jorku. Na MIT odmówiono im wstępu na zajęcia. Na Harvardzie poproszono ich o schowanie Gwiazd Dawida dla bezpieczeństwa. Tymczasem nasi zakładnicy wciąż krwawili w tunelach Gazy.