Mieszczanie

Znam Polaków żyjących w Holandii 65 lat. W oczach młodych Polaków są oni Holendrami choć oni sami bynajmniej tak się nie czują i też regularnie napotykają na niezrozumienie u swoich holenderskich sąsiadów.

Inne potrafią być: upodobania, przyzwyczajenia, smak, poczucie humoru, sposób wychowywania dzieci, stosunki mężczyzn do kobiet, stosunek do wiary, do Boga i kościoła i mnóstwo innych normy, wartości i zasad. Różnice od takich trywialnych spraw jak sposób jedzenia kanapki, trzymania widelca do poważnych jak stosunek do otaczającego nas świata i podejście do życia.

Skąd te różnice?

To jest długa historia. Historia tysiącletnia. Historia dwóch narodów żyjących w różnych warunkach, w innym klimacie i innym miejscu na Ziemi.

W skrócie i uproszczeniu: my jesteśmy z lasu i polany a oni z miasta.

I tak już od wieków.

W latach 1550 - 1650 nastąpił w Niderlandach niespotykanie szybki rozwój ekonomiczny. W tym czasie liczba mieszkańców tej małej republiki wzrosła o 50% do 1,9 mln mieszkańców z czego ponad połowa żyła już wtedy w miastach zajmując się handlem międzynarodowym i  na nim niebywale się bogacąc. Miasta były liczne, duże i bogate - kiedy to w reszcie Zachodniej Europy 85% mieszkańców żyła jeszcze z roli.

Największym zagrożeniem miast w tych czasach i czego bali się mieszczanie był pomór (pest) czyli czarna śmierć lub dżuma która w strasznych epidemiach dziesiątkowała europejskie miasta. W epidemii XIV-wiecznej zmarła trzecia część europejskiej populacji.

Do dzisiaj popularnymi wśród Holendrów wyzwiskami jest „krijg de pest" (dostań dżumę) i „krijg de tyfus" (dostań tyfus) lub „krijg de tering" (dostań gruźlicę).