Od końca lat sześćdziesiątych Holandia zasłynęła w świecie jako kraj gdzie wolno było wszystko a absolutna i nieograniczona wolność robiła z Holandii „Nową Amerykę”. Hipisi, pacyfizm, wolny sex, joint i tolerancja stały się symbolem Holandii a plac Dam w Amsterdamie pacyfistycznym pępkiem świata. Z czasem doszły do tego wolność aborcji, eutanazji i homoseksualizmu.

Holendrzy chcieli pokazać światu, że można tolerować wszystko. Nie każdy w świecie podzielał ich opinię ale wielu im tej wolności i tolerancji zazdrościło.

Czasy się zmieniły. Hipisi z tamtych lat są ministrami dzisiaj a nostalgia za starymi tradycjami i powrót do dawnych norm i wartości kulturowych zdobywa w XXI wieku coraz więcej zwolenników.

W miarę przybywania w Holandii cudzoziemców rośnie w tym narodzie uczucie zagrożenia własnej tożsamości i potrzeba kreowania wartości które mają Holendrów łączyć i odróżniać od cudzoziemców. Po 11 września zaczyna się nowy rozdział historii. Powstaje dyskusja na temat tożsamości narodowej której nigdy przedtem nie musieli prowadzić. Historia częściej ten naród dzieli niż łączy i z trudem tworzy się kanon narodowej historii który ma ukazać co ich łączy i czym się Holendrzy różnią od innych. Politycy nawet szukają metod zmuszania cudzoziemców do integracji.

Sławna w świecie holenderska tolerancja ma logiczne i pragmatycznego powody: już amsterdamscy kupcy w XVII wieku zrozumieli, że tolerując można więcej zarobić niż trzymając się surowych, biblijnych norm i wartości.