W 1745 roku profesor fizyki uniwersytetu w Lejdzie (ned. Leiden)  Pieter van Musschenbroek wynalazł kondensator elektryczny (urządzenie do przechowywania elektryczności) od nazwy miasta zwany butelką lejdejską.

Właściwości butelki odkrył Musschenbroek przypadkowo i pierwotnie było to naczynie ze szkła wypełnione wodą i zatkane korkiem który był przebity na wylot miedzianym drutem. Asystent profesora nieopatrznie rozładował ten kondensator doznając elektrycznego szoku.

Taką metodę gromadzenia ładunku elektryczne odkrył rok wcześniej Niemiec Ewald Georg von Kleist, ale w świat poszła nazwa butelki z Lejdy ponieważ w Paryżu i na francuskim dworze królewskim pokazy rozładowań elektrycznych stały się modną atrakcją w 1746 roku.

Oryginalną butelkę lejdejska jak i wiele innych ciekawych eksponatów z nauki, techniki i medycyny z dawnych zbiorów uniwersytetu w Lejdzie obejrzeć można w  muzeum Boerhaave.