Słodki handel cukrem i ludźmi

W tym czasie towarem był to głównie cukier (z trzciny cukrowej) i tytoń z Kuby i wybrzeży Ameryki Południowej. Szybko rozwijające się plantacje tytoniu, trzciny cukrowej i bawełny potrzebowały coraz więcej rąk do pracy. WIC stał się z czasem tym, czym są na dzisiejsze nowoczesne czasy agencje pracy; dostarczano robotników  (niewolników)  z Afryki do Ameryki - od Brazylii przez Kubę do Wirginii. W powrotną drogę do Europy i Afryki zabierano produkty tych plantacji.

Kompania WIC otrzymała od senatu republiki Niderlandów  zezwolenie na atakowanie nieprzyjacielskich statków i rabowanie ich pod warunkiem, ze łup będzie wracał do republiki i tam będzie dzielony. Ta oficjalna forma piractwa była skierowana przeciw kolonialnym zakusom największego konkurenta; Hiszpanii. Hiszpanie byli wobec tego masowego piractwa bezsilni i jedynie konwoje ładunków srebra były mocno strzeżone. Ta "srebrna flota" była niezwykle ważnym źródłem dochodów Hiszpanii służąca do finansowania licznych wojen. Mimo to udało się holenderskiemu admirałowi Piet Heyn srebrną flotę zdobyć u wybrzeży Kuby i łupem Holandii stało się srebro ówczesnej wartości 12 milionów guldenów.

W tym czasie (XVI wiek) WIC miał także wyłączne prawo handlu na oceanie atlantyckim.  W roku 1637 z Zelandii (z miasta Veere)  wypłynął pierwszy żaglowiec w kierunku Afryki w celu "om swarten te gaen handelen" (handlować czarnymi) . W roku 1730  WIC stracił to wyłączne prawo i w dalszych latach i wiekach niewolnikami handlować zaczęły też inne kompanie z Holandii i Anglii.

300 lat po sprowadzeniu niewolników do Ameryki - w roku 1965, murzyni w USA wywalczyli sobie prawo do głosowania.