Wały wciąż straszą przerwaniem

Zajmuje się tym państwowy urząd zarządzania wodą (waterschap lub hoogheemraadschap) który podzielony na 26 dystryktów dozoruje ląd, wały, wodę i system pomp (gemalen). Na czele każdego dystryktu stoi dijkgraaf  (co nieszczęśliwie tłumaczę jako "hrabia wałowy") odpowiedzialny za stan wód i wałów. Oprócz tego urzędu istnieje także ministerstwo komunikacji i stanu wody z powstałym już w roku 1798 urzędem stanu wody (Rijkswaterstaat) który zarządza drogami wodnymi i lądowymi.

Jeszcze w 1995 roku, po wyjątkowo dużych opadach deszczy w Niemczech i Francji wysoki poziom wód w Mozie i Renie zmusił ćwierć miliona mieszkańców prowincji Gelderland do ewakuacji. Wały cudem utrzymały napór wysokiej wody. W listopadzie 2007 roku, w czasie wyjątkowo dużego sztormu, po raz pierwszy profilaktycznie  zamknięto gigantyczne zapory systemu Delty.

To, że Holandia leży w dużej części poniżej poziomu morza nie oznacza, że jedynym zagrożeniem powodzi jest morze. Równie niebezpieczne są wielkie rzeki (Ren, Moza, Skalda) które mają w Holandii swoje ujście. Przy wysokim stanie wód w Morzu Północnym woda z rzek nie ma ujścia i w szybkim tempie spiętrza się w głębi lądu.

Szczególnie w ostatnich latach, gdy coraz częściej mówi się o ocieplaniu klimatu, topnieniu wiecznych zmarzlin i podnoszeniu się poziomu mórz, trwają w Holandii dyskusje jak dalej zabezpieczyć się przed przerwaniem wałów.