Moje trzy osobiste doświadczenia ze świeżą żywnością z ostatnich dwóch lat:  jabłuszko, serek i parówki.

1. Pewnego styczniowego dnia wyjmując przed domem zakupy z samochodu, poturlało mi się niezauważone zielone jabłuszko Granny pod siedzenie. W sierpniu robiąc porządki w samochodzie znalazłem to jabłko. Wyglądało jakby ledwie zerwane z drzewa. Jego woskowa skórka była nadal jędrna. Ugryzłem. Smakowało tak jak zawsze.
2. W maju pewnego roku byłem na urlopie w Neapolu. Kupiłem tam w supermarkecie krążek tekturowy serków topionych. Zwykłe, typowe serki topione - jakie są do kupienia w całej Europie. Pudełeczko serków zapodziało mi się gdzieś w sprzęcie turystycznym a po powrocie z urlopu sprzęt ten (wraz z pudełeczkiem serków) trafił na strych. Typowy strych w holenderskim domu; najczęściej gorący, duszny i wilgotny. Rok później, także w maju, szykując się do następnej wyprawy znalazłem na strychu to pudełeczko włoskich serków topionych. Przypuszczałem, że wybuchnie. Z ciekawości, ostrożnie otworzyłem wieczko i… nic. Serki wyglądały normalnie. Ostrożnie rozwinąłem sreberko na serku i… nic. Serek wyglądał i pachniał normalnie. Zjadłem serek i… nic. Smakował tak samo jak rok temu! Z mojego wrodzonego skąpstwa w następujących dniach zjadłem resztę tych serków, tylko już teraz trzymałem je – nie wiedząc czemu - w lodówce.
3. Rok 2008. Sierpień. Południe Francji. W tym roku panowały tam wyjątkowe upały. Francuskie gazety ostrzegały aby starsi ludzie zostawali w domach z włączoną klimatyzacją. Temperatury w dzień dochodziły do 38ºC a w nocy spadały do 22 ºC. Codziennie szukaliśmy ochłody w wodzie. Codziennie idąc po kamienistej rozżarzonej plaży przechodziłem koło leżącej w pełnym słońcu paczki parówek w folii próżniowej. Ktoś je zgubił w drodze na piknik lub tak sobie wyrzucił. Codziennie przez 10 dni omijałem tą paczkę leżącą na palącym słońcu z nadzieją, że będę mógł obserwować jej proces psucia się. Ku mojemu wielkiemu zdumieniu paczka parówek po 10 dniach miała ten sam „świeży” różowiutki wygląd, nie zmieniła konsystencji, wyglądu i formy. Gdybym tę paczkę parówek zaniósł z powrotem do pobliskiego Carrefour i położył na półce z parówkami? Z mojego wrodzonego skąpstwa… nie… żartuję. Nie ośmieliłem się jej otworzyć i spróbować, ale… kto wie jak by smakowały?

Ciąg dalszy “Świeże krewetki z Polski” lub wróć do pierwszego artykułu z tej serii o zdrowej żywności.